Ongeveer een maand geleden vroeg onze grote zoon of hij even naar de winkel mocht. Nu is hij groot genoeg om zo nu en dan voor een boodschap naar de winkel te gaan, maar ditmaal hadden we niets nodig. Nee, hij wilde met zijn eigen zakgeld naar de winkel. Waar het voor was mochten we niet weten, dat was een verrassing. Toen hij thuiskwam werden we in spanning gelaten, want de verrassing werd verstopt, we moesten geduld hebben. We begrepen er niets van.

Gisteren vierden mijn vrouw en ik dat we dertien jaar geleden verkering kregen. Het bleek ook tijd voor de verrassing. Op zijn slaapkamer moesten we maar in een laadje van zijn kast kijken. Daar bleek een schatkaart te liggen en deze schatkaart leidde ons naar een volgende schatkaart. Die laatste schatkaart leidde weer naar een brief waarop de laatste aanwijzingen stonden. Op de ene plek vonden we een doosje Ferrero Rocher en de op de andere plek een doos Merci.

U kunt zich voorstellen hoe ontroerd we waren. Dat hij helemaal op eigen initiatief met zijn bijeengespaarde zakgeld naar de winkel was gegaan om voor ons cadeautjes te kopen! Een mooier begin van de dag was niet denkbaar!