Afgelopen zondag besteedde het televisieprogramma Kruispunt aandacht aan de film Into Great Silence van de regisseur Philip Gröning. Deze film laat in twee uur en veertig minuten een beeld zien van de Kartuizer Orde in het klooster van Chartreuse. In de film wordt slechts getoond: geen spreken, geen voice-over, geen toelichting, slechts de geluiden van het dagelijkse leven aldaar. Het klooster staat bekend om zijn strengheid.

De film komt in het najaar ook in Nederland uit en ik kan er bijna niet op wachten! Ik ben geboeid door mensen die kiezen voor een prinicipieel leven en de keuze voor het kloosterleven in het bijzonder. Ik ben niet kerkelijk of godsdienstig, maar religieuze gevoelens heb ik zeker wel, al ben ik altijd op mijn hoede voor deze gevoelens. Ik vind dat de wereld waarin ik leef wel wat meer stilte, soberheid en contemplatie kan gebruiken. Soms zou ik wensen dat we nog geloofden dat de natuur vol geesten en goden zou zitten, dan zouden we de natuur wellicht met meer respect behandelen.

Het is niet zo, dat ik kritiekloos naar het kloosterleven kijk. Ik heb wel degelijk zo mijn gedachten over de religieuze keuzes die mensen maken. Maar de esthetiek van zo'n leven, dat spreekt me aan. Misschien is mijn kijk te romantisch en is de werkelijkheid helemaal niet zo mooi, dat besef ik wel, maar is dat niet voor een deel wat religie is? Wittgenstein schreef het al: over sommige zaken moet je niet spreken, je moet het tonen. Film kan dat doen.