We hebben deze onderwereld [de stedelijke onderwereld van de psychiatrische daklozen - jwl] gevuld op een manier die niets meer met beschaving te maken heeft; we hebben de gelederen ervan laten uitdijen met psychotici en invaliden; we hebben mensen zonder hoop nog wanhopiger gemaakt, en vervolgens hebben we de ogen gesloten voor wat zij nodig hebben om in leven te blijven. We hebben geestelijk zwaar gestoorde mensen op onze straten losgelaten, en inmiddels vormen ze bijna een derde tot de helft van de daklozen in de Verenigde Staten. Ze vormen een steen des aanstoots voor de gezonde mensen die de straten met hen delen en plaatsen stadsbestuurders voor onoplosbare problemen. We voelen ons hier niet prettig bij, maar ook weer niet zo onprettig dat we hen beschermen, huisvesten, verzekeren of verzorgen.

Ze sterven op straat, op parkeerterreinen, in bushokjes of in leegstaande gebouwen, in het park of op de stoep. Ze sterven op jongere leeftijd dan de rest van de bevolking, en ze sterven aan oorzaken die met verwaarlozing verbonden zijn: tuberculose, hiv/aids, hepatitis B, alcoholisme en drugsgebruik en verwondingen. Bijna tien procent van hen pleegt zelfmoord.

Kay Redfield Jamison De nacht is nabij
Amsterdam 2001

Het zou mij niet verbazen dat dit in meer of mindere mate ook voor Nederland geldt.