Ik ben meer gaan werken. Niet meer 32 uur verdeeld over 4 dagen, maar 36 uur verdeeld over 5 dagen. Ik ben daardoor eerder thuis, maar ik zit ook meer in de trein. Dat was wel even wennen.

Mijn vrouw is gestopt met werken, ze wilde – geheel tegen de tijdgeest in – thuis zijn voor de jongens. Dat geeft ons veel rust. Geen gedoe met naschoolse opvang en crèche meer.

De oudste gaat nu ook naar een school die dichterbij is, dus die hoeft ook niet meer elke dag met de auto of fiets gehaald en gebracht te worden. Hij kan zelf lopend of fietsend naar huis komen of bij een vriendje afspreken. Bovendien zit hij nu in een klas met maar 18 kinderen en er is op deze school veel meer orde en rust. S. is de laatste tijd meer ontspannen, dus ik denk dat we er goed aan gedaan hebben om te wisselen van school.

En dan is er nog ons zonnetje in huis, de jongste. Hij is nu ruim 9 maanden en kan al enige tijd langslopen en hij kruipt als een speer. Eigenlijk is het opvoeden begonnen - niets is meer veilig in huis - maar hoe voed je een 9 maanden oude baby op? Dat is wel erg jong. Dus moeten we hem voortdurend in de gaten houden. Het is een echte brokkenpiloot. Gisteren moest ik hem nog onder de eettafelstoel weghalen die samen met hem achterover gevallen was. De val van de stoel was gelukkig opgevangen door de box. M. keek een beetje beduusd, maar leek verder nergens moeite mee te hebben. Nee, het is eigenlijk al geen baby meer, maar een zeer expressief en vrolijk klein jongetje.

En dan is er nog deze weblog. Bestaat zowaar 3 jaar vandaag. Hieperdepiep hoera!