Vanochtend mijn vrouw en oudste zoon naar het station gebracht. Zij gaan een aantal dagen samen naar Disneyland Parijs. Vrijdagavond komen ze terug. Ik ben samen met de jongste een aantal dagen thuis.

Toen de oudste nog de enige was hebben we dat ook een keer gedaan, al was S. toen ruim anderhalf. Hij kon lopen en hij was net in de fase dat hij eigenlijk wel, maar eigenlijk ook niet nog een slaapje overdag moest doen. Ik herinner me dat ik het een heftige, maar ook heel waardevolle week vond.

Nu acht jaar later doe ik het als het ware nog een keer. M. is bijna tien maanden, slaapt nog twee keer overdag, zodat ik dan wat tijd voor mezelf zou moeten hebben.

Maar emotioneel valt het me vies tegen. Ik kan dat moeilijk uitleggen en ik begrijp het ook niet van mezelf. Is het bezorgdheid, angst dat mijn vrouw en S. wat overkomt? Ben ik zenuwachtig om voor mijn kleine M. te zorgen? Dat heb ik toch wel vaker gedaan? Is het de leegte, de afwezigheid, het gemis? Ik moet voortdurend aan ze denken en er komt niets uit mijn handen. Zucht, snif, oaw!

Ik heb het wel vaker gehad en meestal gaat het na een dag wel over. Althans, dan neemt het weer normale proporties aan. Ondertussen heb ik mijn kleine lieverd om voor te zorgen. Hij ligt nu lekker in bed te slapen. Straks gaan we fijn wandelen in het park.