M. is een kind dat graag buiten is. Sinds kort zit hij goed, zonder ondersteuning, dus kan hij lekker rondkijken in de wandelwagen. Soms kijkt hij even om naar me en straalt dan helemaal. Als we het park inlopen gaat hij altijd voorover leunen met de armpjes wijd uitgestrekt alsof hij de hele wereld wil omarmen.

Hoe zou dat zijn als je ongeveer negen maanden bent en je komt met dit mooie weer in het voorjaar in het park? De warmte, de geuren, de kleuren, al die bomen, planten en beesten (er zijn veel dieren in 'ons' park). Het moet wel een wondere wereld zijn!

M. vindt de dieren geweldig. Hij kan lang kijken naar de kippen, de geiten, de herten zonder zich te vervelen. De mensen in het park vinden M. leuk en dat is niet verwonderlijk, want M. lacht iedereen toe. Op een gegeven moment hoor ik met zo'n mooi accent een grote stevige Antilliaan vanaf een bankje lachend zeggen: hé, man, alles goed man? Toen ik opkeek zag ik dat hij het tegen M. had.

Waar heb ik toch zo'n ongelofelijk mooie jongen aan verdiend?