Ik luisterde vanochtend naar Shakuhachi, The Art of Yokoyama Katsuya en verbaasde me over nummer zes op de cd alwaar de Japanse fluitist na een aantal traditionele nummers ineens werd begeleid op een elektrieken orgel. Vreemde associaties met een bioscoopzaal en de muziek die daar wel eens werd gedraaid voorafgaand aan een film. De tijd, begin jaren negentig, dat ik alleenzaam in een warme zomer de films van Ingmar Bergman ging bekijken in filmtheater 't Hoogt. De weemoed die altijd opkwam na afloop. In de zwoele avondlucht wachten op het Janskerkhof op de bus naar Zeist. De traagheid van de indrukken die de film op mij achterliet. Niemand om mijn ervaring mee te kunnen delen. Toch was ik ook toen gelukkig, maar op een andere manier.

aanbevolen opname:
Shakuhachi, The Art of Yokoyama Katsuya