Ongeveer een jaar geleden, in de weken voorafgaand aan de geboort van M., luisterde ik ook al naar deze pianomuziek. De années de pèlerinage van Franz Liszt. Sommige muziek lijkt gebonden aan een seizoen, of het weer dat bij dat seizoen hoort.

Alweer een jaar geleden! M. is alweer bijna een jaar! Wat gaat de tijd toch snel!

Eén dezer dagen zal M. zelfstandig zijn eerste stapjes zetten. Enige tijd geleden zagen mijn vrouw en ik het hem per ongeluk een keer doen. Maar hij is nog klein en wankel en voorlopig oefent hij alleen het staan. Dan weer loopt hij aan onze handen en heeft hij de grootste lol, om vervolgens gewoon weer te gaan spelen alsof er niets aan de hand is.

Ik lees Langzame man van Coetzee. Het boek werd indertijd niet onverdeeld enthousiast ontvangen. Als liefhebber van Coetzee wil ik het gelezen hebben en ach, zelfs een minder werk van Coetzee is nog de moeite waard. Vooralsnog merk ik weinig van de mindere kwaliteit, maar wellicht komt de teleurstelling nog, misschien ook niet.

Geen enkele gebeurtenis in ons leven is zonder betekenis, Paul, dat weet zelfs een kind. Dat is een van de lessen die verhalen ons leren, een van de vele lessen. Leest u geen verhalen meer? Een vergissing. Dat zou u wel moeten doen.

J.M. Coetzee Langzame man, 108

Op de voorkant van het boek staat overigens een mooi portret van een vrouw (of is het portret van een mooie vrouw, soms weet ik niet waardoor ik een portret van een vrouw mooi vind). In het colofon las ik dat het een schilderij van ene Thomas Cooper betrof. Ik vond op internet wel een schilder met de naam Thomas Cooper, maar deze schilderde bijna alleen maar koeien en was bovendien al overleden toen dit in 1930 gedateerde schilderij ontstond. Uiteindelijk vond ik het schilderij The Exile onder de naam Thomas Cooper Gotch (1854-1931).