Eén van mijn favoriete schilders is de Deense schilder Vilhelm Hammershøi (1864-1916). Ooit heb ik er een log over geschreven met een schilderij erbij. Dat log is verwijderd, evenals de afbeelding, maar het ging om dit schilderij.

Nu ben ik in de kunst eerder een lezer en een luisteraar dan een kijker, dus uitleggen wat mij nu zo boeit aan Hammershøi kan ik maar moeilijk. Mijn vrouw heeft zich wel eens afgevraagd wat ik toch heb met vrouwen met een blote hals die vanachter geschilderd of gefotografeerd zijn. Ik moet haar het antwoord schuldig blijven.

Hammershøi kom ik maar zelden tegen in boeken en tijdschriften. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik afgelopen zaterdag in het maandblad van het NRC Handelsblad dit schilderij zag afgebeeld. Het stond bij deel 13 van een serie over kunstenaars en hun inspiratiebronnen. In het artikel krijgt fotograaf Desiree Dolron het woord: Ik vind het mooi dat ze de kijker niet aankijkt, deze vrouw. Voor mij is het rustgevend om te kijken naar een handeling die in stilte verricht wordt, het brengt mij kalmte. De vrouw op de schilderijen is de echtgenote van Hammershøi.

Het fotografische aspect dat in zijn werk zit, spreekt mij erg aan, de contrasten tussen licht en donker, de harde lijnen. De verstilling van zijn composities vind ik prachtig. Het is gewoon bedwelmend om te zien hoe hij het licht in zijn schilderijen zachtjes laat oplopen, hoe het steeds zwaarder wordt en net een deurpost raakt. Hij heeft kamers geschilderd waarin je het stof kunt zien dwarrelen. Als je dat als schilder kunt vangen, dat is magisch. Naar zo'n werk kan ik eindeloos kijken.

Sandra Smallenburg Desiree Dolron: 'Ik vind het mooi dat ze je niet aankijkt'
in: NRC Handelsblad. M juli 2006, 84

www.desireedolron.com