Hij deed wel eens twee stapjes wanneer hij los stond, maar dat waren meestal pogingen om het evenwicht te bewaren. Ditmaal echter volgden er meer en kwam hij van zijn plek. Mijn vrouw was aan de telefoon en riep tegen haar broer aan de andere kant van de lijn hij loopt, hij loopt! We glimlachten naar elkaar. Wat al een hele tijd eraan zat te komen, was dan eindelijk gebeurd.

Het lopen had misschien hooguit tien seconden geduurd. M. liet zich weer op zijn kont vallen en kroop verder alsof er helemaal niets bijzonders aan de hand was. Wat bij zijn ouders een licht gevoel van euforie teweeg had gebracht, was bij hem alweer onopgemerkt geschiedenis geworden.

Het blijft een prachtig gezicht, zo'n klein jongetje met alleen een luier aan die aarzelend onhandig en zo aandoenlijk de eerste stapjes in zijn leven heeft gezet. Een kort moment, maar zo mooi!