I need an island, somewhere to sink a stone, zingt Heather Nova ergens. Het is een zin die wel eens in me opkomt wanneer ik somber en moe ben. Dan wil ik van mezelf een eiland maken, het maakt niet uit waar. Dat kan in een drukke winkelstraat zijn, maar ook met een boek op de bank. Even niet bereikbaar. U kunt me bellen en spreken, maar ik ben er niet. De wereld gaat ten onder, ik ben er even niet.

Ik wil weer uitkijken over zee. Ik wil weer een horizon. Het ruisen van de wind, de branding al horen voordat je de duinen over bent. Het banjeren over schelpenpaden, kijken naar de radar van de vuurtoren als het donker is. Reflecteren op het leven.

Wanneer u zich afvraagt waar ik ben ... welaan, dan heb ik mijn eiland gevonden en ben ik even niet bereikbaar.