Als er ooit een dvd-speler in huis komt, is één van de eerste dvd's die ik koop de film Rashomon van Akira Kurosawa. Ik herinner me zeer onder de indruk te zijn geweest toen ik deze film de eerste maal in de bioscoop zag. Toch gaat veel verloren in de tijd, want als u me vraagt waar de film precies over ging, moet ik u het antwoord schuldig blijven. Dat wil zeggen, ik weet niet meer hoe het verhaal precies ging en vreemd genoeg is dat nu juist waar de film ook over gaat. Waren het nu drie of vier mannen in het begin van de film die schuilden voor de regen in een vervallen gebouw in een verlaten landschap? Om de tijd te doden raken ze in gesprek en ze vertellen allemaal een versie van dezelfde gebeurtenis. Een vrouw is verkracht en haar minnaar vermoord. In flashbacks krijgen we verschillende versies van het verhaal te zien zonder dat we er nu achter komen welke de juiste is. Aan het einde van de film zijn we weer bij de mannen terug, de regen is opgehouden. Dan blijkt er nog iemand in het gebouw te zijn. Een baby begint te huilen en blijkt te vondeling gelegd te zijn. Ik ga u niet vertellen hoe het afloopt, maar het slot van deze film zal ik nooit vergeten, zelden heb ik zo ontroerd de bioscoopzaal verlaten.

Het komt door het boek Veelvuldig en alleen van Anjet Daanje dat ik steeds aan bovenstaande film moet denken. Schijnbaar is het de associatie die zich aan mij opdringt wanneer ik geniet van het spel met de tijd en de perspectiefwisselingen in het boek. Het boek en de film hebben niets met elkaar te maken. Kurosawa zet de verschillende versies van het verhaal keurig achter elkaar, terwijl Daanje de versies kaleidoscopisch doorelkaar vertelt. Het boek heeft daardoor een ingehouden en beheerste spanning die maakt dat je verder wil. De cirkels lijken onherroepelijk naar een waarheid te leiden, maar welke dat is, dat weet ik niet: ik heb boek nog niet uit. Of zou Daanje net als Kurosawa de lezer onwetend achter laten en met een grote verrassing op de proppen komen?