Er moet naast een Israëlische staat een Palestijnse staat komen. Jeruzalem moet of een gemeenschappelijke hoofstad of een gedeelde hoofdstad worden. Dat zou rust en welvaart kunnen brengen in die regio en daar zou waanzinnig veel mee gewonnen zijn. Iedereen weet dat dat een oplossing is, maar schijnbaar zijn er mensen met allerlei belangen die dit juist willen voorkomen. Zij hebben belang bij dit conflict en willen het in stand houden, ze gaan over lijken. Machtspolitieke spelletjes, de wapenhandel, de verkiezingen van het misdaadsyndicaat in Washington, ach, u kunt het zelf wel bedenken.

Het wereldnieuws is misselijkmakend. Dagelijkse verkrachtingen en moorden in Darfur en Tsjaad. De dagelijkse misdaden in Somalië en Congo. Aanslagen en moorden in Irak, de oplaaiende strijd in Afghanistan. Hoe is het in Tsjetsjenië? En dan zijn er nog tal van voorbeelden die de media niet eens meer halen.

In het conflict tussen Israël en Hezbollah trek ik geen partij. (Hoe gaat het eigenlijk momenteel in de Gazastrook? Gaan de Israëliërs daar lekker hun gang nu de pers even de andere kant opkijkt?) Wel vind ik dat de partij die over de meeste macht beschikt, die opereert vanuit een positie van kracht, zelfbeheersing dient te betrachten en met wijsheid moet handelen. Olmert en de zijnen zijn daartoe duidelijk niet in staat, ik kan geen grijntje respect voor dat tuig opbrengen. De angst regeert en naast de winnaars op een abstract economisch en machtspolitiek niveau zijn er alleen maar verliezers.

Onwillekeurig gaan mijn gedachten uit naar de mensen in Libanon en Israël die net als ik een normaal en gelukkig leven willen leiden. Veel mensen kunnen ontkomen omdat ze over de juiste papieren beschikken, maar velen kunnen alleen maar proberen te overleven in die hel. Misschien zou ik mijn zielenrust kunnen bewaren door een kaarsje voor ze te branden, voor ze te bidden of slechts positieve gedachten uit te zenden. Ik weet niet of een buurman van een huis waar net een bom is ingeslagen daar op zit te wachten. Het zou misschien zelfs wel iets neerbuigends kunnen hebben, hoe goed bedoeld de intentie ook mag zijn. Een alternatief heb ik ook niet, ik voel alleen maar machteloze woede en als iemand (wat dus onlangs in mijn omgeving gebeurde) dan tegen mij zegt, dat ik die woede moet omzetten in iets positiefs, want die woede zou niet goed voor me zijn, dan is het hek van de dam. Waarom zou ik me druk maken of een oprechte emotie als woede wel of niet goed voor mijn hart en bloedvaatjes is, terwijl daar ledenmaten worden afgerukt door de bommen van een stelletje imbecielen? Hoe schijnheilig kun je zijn. Wat zijn wij Westeuropeanen toch slappe decadente sukkels geworden.