Meestal verzwijg ik dat ik muziekwetenschappen heb gestudeerd wanneer ik met iemand in gesprek raak over muziek. Zodra iemand weet dat ik meer inzicht heb in muziek, verdwijnt de spontaniteit uit het gesprek. De gesprekspartner gaat zijn woorden wegen, gaat zijn voorkeur verantwoorden. Jij zult het wel niks vinden, maar ....

Eén van de redenen waarom ik muziekwetenschappen wilde studeren was het universele dat aan muziek hangt: iedereen houdt wel van muziek, iedereen heeft zijn voorkeuren en iedereen heeft er wel een mening over. Als de dirigent van de complexe opera Die Soldaten naar zijn werk gaat, passeert hij de glazenwasser die het laatste populaire deuntje fluit. Overal is muziek.

Aan de bar na een schaakpartij of film de ander vragen wat zijn favoriete muziek is en waarom juist die muziek. Observeren hoe moeilijk het is om onder woorden te brengen waarom nu juist die muziek. Is het een herinnering aan een gebeurtenis, aan een persoon, een plek?

Waarom is een muzikale ervaring zo vaak niet in woorden te vatten? Zijn we zo weinig dichters?

Waarom begrenzen veel mensen hun smaak met één genre?

Waarom zijn zoveel mensen bang om een slechte muzikale smaak te hebben?

Waarom is muziek altijd een kwestie van gevoel en zo zelden iets wat ook te beredeneren valt? Waarom wordt het verstand zo vaak uitgeschakeld zodra het over muziek gaat? Voor veel mensen lijkt muziek wel een godsdienst!

Natuurlijk wordt ook aan mij gevraagd wat mijn voorkeuren zijn. Teveel om op te noemen, is meestal de strekking van mijn antwoord. Ik heb net zoveel moeite met het spreken over muziek als anderen. Liever laat ik de muziek horen om tijdens het beluisteren erover te vertellen. Let op, zometeen krijg je dit. Of: let op die noot die zometeen komt, die is kicken. Luister hoe laf Beethoven hier moduleert (en dan leg ik snel even uit wat moduleren is). Enzovoort, enzovoort.

Wanneer iemand aan mij vraagt waarom ik bepaalde muziek mooi of goed vind, dan moet ik eveneens het definitieve antwoord schuldig blijven. Ik kan dan wel iets stamelen over complexe eenvoud, de stilte tussen de noten of die ene noot: het blijft om de hete brij heen draaien. Dat moet vooral zo blijven.