De Commissie Ontwikkeling Nederlandse Canon heeft onder voorzitterschap van Frits van Oostrom De canon van Nederland gepresenteerd. Uitstekend. Ik kan er somber van worden dat het nodig is – een commissie moet een canon samenstellen – en van mij had het ook niet gehoeven, maar aan de andere kant, elke aanleiding om over geschiedenis en het belang van geschiedenis te spreken en te schrijven kan niet nutteloos zijn. Van Oostrom is zo slim geweest om deze Canon dan ook niet als definitief te presenteren, het moet een debat uitlokken. Prima. Hulde. Hoera!

Maar wat gebeurt er in praktijk? Allerlei belanghebbenden en deskundigen gaan vanaf hun eilandje kijken of hun vakgebied of interesse wel voldoende vertegenwoordigd is. Zo zou ik bijvoorbeeld vanuit mijn muziekwetenschappelijke achtergrond kunnen vaststellen dat de Nederlandse muziekgeschiedenis er wel heel erg schraal vanaf komt: het is namelijk afwezig.

Stuitend was bijvoorbeeld de reactie van mevrouw Dresselhuys zoals opgetekend in het NRC van gisteravond: Cisca Dresselhuys, hoofdredactrice van feministisch maandblad Opzij, is erg blij met de vermelding van Aletta Jacobs. "Als dat niet zo was geweest, was ik met spandoeken uitgerukt. [Ach gut, denk ik dan.] En dan óók nog Annie M.G. Schmidt: leuk, leuk, leuk. [Jaja, Cisca, het kan niet op!] We [ahum, wie zijn 'we'?] hadden er overigens ook nog heel graag Joke Smit [Eh? Who the fuck is that?] bij gehad, als representant van de tweede feministische golf, maar twee op een score van 50, dat vinden we al heel mooi.”

Alsof het een sporttoernooi is! Er moet gescoord worden, we mogen niet onderaan eindigen, we moeten wel winnen. Maar ja, bescheiden zijn 'we' wel, we zijn natuurlijk dik tevreden met 2 uit 50. En dan leuk, leuk, leuk, wat natuurlijk uitstekend de ernst van dit alles aangeeft. Hoezo leuk? Wat zegt dat nog: leuk. Zelden is een woord zo gedegenereerd. Het betekent helemaal niets meer. Hoe vond je het boek? Nou, wel leuk. Goh. Wat vindt u ervan dat een boek van het irritantste omaatje van de Lage Landen is vermeld in De Canon van Nederland? Nou, leuk leuk leuk. Op de vraag hoe men de canon in de klas moet krijgen, antwoord mevrouw Dresselhuys – wat denkt u? Kunt u het raden? –: "Laat míj langskomen om te vertellen over emancipatie. Ik vind het ontzettend leuk om te doen.” Natuurlijk! Het komt wel goed met die canon van Nederland, het is namelijk zo leuk.