Duidelijk voelbaar de laatste tijd: een writers block. Wel ideeën, maar niet de lust om er iets mee te doen, laat staan dat de woorden willen komen; en als ze uiteindelijk wel komen, het stukje mismoedig deleten. Ook twijfel, twijfel aan de zin van een weblog. Waarom nog minimale rimpelingen veroorzaken in de onmetelijke virtuele zee?

Ook voelbaar de laatste tijd: innerlijke herfst. De behoefte op me terug te trekken en af te wenden van de wereld. Weg met internet, de krant en tijdschriften. De wereld draait ook wel door zonder dat ik er kennis van neem. Ik ben er niet, ik wil doorzichtig zijn, laat me met rust. Ik heb genoeg aan mijn eigen beperkte wereld.

Toch wil ik niet zomaar stoppen met webloggen. Ik weet dat dit soort gevoelens tijdelijk zijn. Op een dag doe ik de gordijnen weer open, omdat ik weer behoefte heb aan licht. Maar als u binnenkort merkt dat de reactiemogelijkheid is uitgeschakeld, dat de toon en aard van mijn stukjes is veranderd, dan weet u – waarde trouwe lezer – waardoor het komt. Maakt u zich geen zorgen, het is vast tijdelijk. Dat ik u wellicht mijn rug laat zien wil niet zeggen dat ik uw komst niet waardeer. Integendeel!