Het was een bijzonder weekend in huize L. Dat begon al vrijdagavond. S. (9) mocht die avond proefzwemmen voor zijn eerste certificaat (het vroeger diploma D). We hadden hem erop voorbereid dat het misschien niet zou gaan zoals hij zou willen, want hij had maar de helft van de lessen kunnen volgen. Van de dertig kinderen mochten er tien door en jawel, S. zat bij de tien. Een trotse S. en zijn ouders niet minder trots natuurlijk.

Zaterdag had S. een snelschaaktoernooi, georganiseerd door zijn eigen schaakvereniging. Dat gaat bij ons dan altijd zo: heb je zin om mee te doen? Ja? Nou, veel plezier dan jongen! Meestal moet er dan eerst een blik in de agenda geworpen worden of één van ons mee kan en als dat niet kan, dan wil de vader van het beste vriendje van S. hem wel meenemen (want dat beste vriendje schaakt bij dezelfde club). Zo ging het afgelopen zaterdag ook. Aan het eind van de middag werden we door een goede vriend gebeld die door wedstrijdleider was: ik mag je feliciteren. Feliciteren? Waarmee? Ja, S. is snelschaakkampioen van de SGS geworden bij de E'tjes (het gaat op leeftijd)! Ik was stomverbaasd, ik wist niet eens dat het toernooi een snelschaakkampioenschap van de regionale schaakbond was. Hij had op één na al zijn partijen gewonnen!

Het is wel eigenaardig. Ik heb vanaf het begin benadrukt dat winnen weliswaar het doel van het spel is, maar dat het uiteindelijk gaat om plezier in het spel, je kunt niet altijd winnen. Het resultaat was, dat S. soms het spel wel erg nonchalant speelde, daardoor wel eens snel onnodig fouten maakte en dat dat hem totaal niet interesseerde. Was het niet te ver doorgeschoten naar de andere kant? Maar goed, zolang hij er plezier in had, haalde ik mijn schouders daarover op. Vorig seizoen had hij les op mijn eigen schaakclub. Ik zag hem daar vaak eindeloos snelschaken met zijn leraar en ik zag ook wat een enorme lol ze hadden tijdens het spel. Vaak was het moeilijk om hem mee te krijgen naar huis aan het einde van de les. Ook een reden om verbaasd te zijn, want ik houd zelf helemaal niet van snelschaken (waarschijnlijk omdat ik er erg slecht in ben). In vijf-minuten-potjes worden mij teveel blunders en fouten gemaakt, dat ik er niet van kan genieten. Ik vind er geen esthetisch genoengen in. S. kan het niet snel genoeg gaan en in zijn beleving is schaken net zo leuk als een spelletje Kolonisten van Catan of Monopoly. Hij vindt daar zijn eigen weg wel in, ik hoef alleen maar te zorgen voor wat randvoorwaarden en een beetje kanaliseren. Maar ik ben er niet minder trots door!

En dan onze kleine M. (1). Wat daar nu weer uit moet groeien? Gisterochtend werd hij zingend wakker en dat ging de hele dag door. Het lijkt nog het meest op Schommelen, schommelen, heen en weer .... Ondertussen is hij vreselijk ondeugend en weet al goed te 'manipuleren'. We hebben er onze handen aan vol. Het is een klein wonder naast het grote wonder dat we al hadden!