Zou het dan zomaar kunnen zijn, dat het najagen van geluk gedoemd is te mislukken? Terwijl diegenen die het geluk niet meer zoeken, het geluk vinden en maar al te vaak in kleine dingen. Is dat dan wellicht de schoonheid van melancholie? Dat in de melancholie geluk voor het oprapen blijkt te liggen?

(aantekening gemaakt bij het Lectori salutem van Rob Riemen in het tijdschrift Nexus 46, 5. Het nummer heeft als motto: Durf ongelukkig te zijn)