Iedere clubschaker verliest wel eens van een betere schaker. Daar is niets mis mee, het is een uitermate normale situatie. Maar gisteravond zat ik daar te verliezen met gemengde gevoelens. Doorgaans zit mijn tegenstander net zo te zweten op zijn zetten als ik, ook al is het niveau hoger. Ditmaal niet. Het leek allemaal met speels gemak te komen. Het duurde niet lang of ik liep achter de feiten aan. Langzaam maar zeker zag ik mijn stelling slechter worden, maar wat deed ik nu eigenlijk verkeerd? Natuurlijk, er waren ongetwijfeld betere zetten, maar doorgaans - voor mijn eigen bescheiden niveau - was mijn spel helemaal niet zo slecht. Toch had ik voortdurend het gevoel te kort te schieten zonder dat ik er de vinger op kon leggen waarin ik te kort schoot. Ik begon me te verbazen, stiekem genoot ik ook wel van het spel van mijn tegenstander, het had schoonheid. En alles met schijnbaar minimale inspanning en bedenktijd. Zoals hij met een aantal krachtzetten me op de knieën dwong, prachtig, alleen jammer dat het mij weer moest overkomen.

Na afloop zag ik hem met iemand anders de partij analyseren. De varianten vlogen over het bord, hij had zoveel meer gezien dan ik. Ik kon er om grimlachen.

Vanochtend kwam ik erachter, mijn tegenstander was 12 jaar.