Gisteravond in het NRC Handelsblad op bladzijde 3: Gewetensbezwaarde ambtenaren hoeven geen homohuwelijken meer te sluiten (...). Ik las er bijna overheen, maar de zin bleef in mijn hoofd hangen en knagen. Hier klopt iets niet. Wordt hier een precedent geschapen? Waarom zoiets willen vastleggen?

Ik stel me zo voor dat men het bij de burgerlijke stand wel oplost. Als een collega er problemen mee heeft, dan zorgt men ervoor dat een ander het doet. Dat denk ik dan tenminste. Als ambtenaar moet je je aan de wet houden, daar moet je als burger vanuit kunnen gaan. Als je gewetensbezwaren hebt, dan zoek je naar een oplossing of je zoekt een andere baan. Stel je voor, dat een militair in het zicht van de vijand ineens gewetensbezwaren krijgt en weigert te schieten? Dan moet hij of een andere functie krijgen of een andere baan zoeken.

Waar ligt straks de grens? Het nieuwe kabinet creëert hier een uitzonderingspositie. Er zullen mensen zijn die zich gaan afvragen waarom er voor die ambtenaren wel een uitzondering gemaakt kan worden. Wat nu als een islamitische slager wegens gewetensbezwaren niet meer aan homoseksuelen wil verkopen?

Het is buitengewoon jammer. Dit nieuwe kabinet heeft politieke keuzes gemaakt die niet allemaal de mijne zijn, maar waar ik op zich wel mee kan leven. Ik had het soms liever anders gezien, maar goed, zo liggen de verhoudingen nu eenmaal in de Tweede Kamer. Maar dit viel me op, het is nodeloos kwetsend.