Gisteravond voelden we in de pauze geen aandrang om het koncert vroegtijdig te verlaten in ruil voor een happy meal. Ik mis kern in haar stem, zei W. en ik moest haar gelijk geven. Desondanks was het een mooi koncert, dat voorbij was voordat we er erg in hadden. Het was muzikaal en dat maakte dat we onze schouders ophaalden over de intonatiefoutjes, de ongelijkheden. Het geheim zat waarschijnlijk in de zangeres, Silvia Mancuso. Zij vertelde een verhaal met haar muziek. Elk nummer leidde zij in haar onhandige Nederlands in met een toepasselijke sfeerbepaling: een verhaaltje, een scène of gewoon een paar woorden om de emotie van het lied te karakteriseren. Het werkte en de muziek deed de rest. Zo eenvoudig kan het zijn, soms lijkt muziek maken helemaal niet moeilijk. Een mooie avond ter afsluiting van een eigenaardige dag.