Moet je nu eens kijken, dat was ik helemaal vergeten! roep ik door de kamer. Ik ga achter de piano zitten en probeer mijn eigen handschrift te ontcijferen. Het fragment is langer dan een kantje, maar na twee regels haak ik af: ik kan mijn eigen compositie niet meer spelen. Ik geloof zelfs, dat ik het toen al niet goed kon spelen, het was te ingewikkeld. Ben je weer zo met je jeugd bezig? Je moet zeker veertig worden dit jaar, merkt mijn vrouw lachend op uit de voorkamer.

Naar aanleiding van mijn bericht van gisteren, heb ik op zolder onder het stof vandaan de zwarte map tevoorschijn gehaald. Een hele stapel papier komt tevoorschijn. Bovenaan het manuscript van Taizé 1985-1989. Op de titelpagina staat onderaan ...voor een vriendin.... Daar heeft wel eens wat anders gestaan. Wanneer ik de bladzijde omsla een citaat uit de Zarathustra van Nietzsche (Nacht ist es ...) en op de bladzijde erna de Prelude. Schijnbaar heb ik voor de versie van gisteren nog allemaal verbeteringen doorgevoerd, want er zijn noten omcirkeld en doorgestreept. Ik blader snel door en verwonder me over veel dat ik ben vergeten. Ik speel het begin van het laatste deel van Taizé door en zeg tegen mezelf mmm, helemaal niet slecht eigenlijk. Het is kaal geschreven, slechts open samenklanken die de stilte en het voortgaan van de tijd moeten accentueren. Het is pure eenvoud en het doet me nog steeds wat wanneer ik het doorspeel.

Dan komen er aantekeningen voor stukken die later geschreven zijn en fragmenten waar nooit iets mee gedaan is. Ook titels van onafgemaakte stukken: Anna & Alex (de hoofdpersonen uit de film Mauvais Sang), À la gare de l'H., Stilzwijgend zelfportret en als laatste het stuk waar ik zo verrast door was, Compositie nr. 1, op. 4.

Ondertussen is mijn oudste zoon bij me komen staan.

Heb jij dat allemaal geschreven?

Ja, lang geleden, nog voor jouw tijd.

Maar, hoe doe je dat dan?

Nou gewoon, net zoals je tekst op papier schrijft, schrijf je bolletjes en streepjes. Dat kun jij ook.

Moet je dan eerst al die lijntjes trekken?

Nee, muziekpapier kun je gewoon in de winkel kopen.

De laatste datum tussen al het gewriemel is ergens in mei 1992. Dan houdt het op. Ik herinner me een uitspraak van een vriend, die het fragment van Compositie nr 1 het beste vond, dat ik ooit geschreven had. Het is twaalftoonsmuziek, naar de ideeën van Arnold Schönberg. Er zit een heel schema bij met alle omkeringen en spiegelingen van het hoofdthema, met akkoorden. Dan volgt er een schema, waarbij elke 'zin' met een andere noot begint. Twaalf regels en aan elk begin van een regel staat een teken uit de astrologie vermeld. Geen idee meer over het waarom. Een laatste poging in de harmonie der sferen, wellicht.

Ik zucht eens diep, stapel de papieren weer netjes en doe ze in de zwarte map. Jongste zoon moet nodig naar bed. De zwarte map wordt op zijn plek gelegd op zolder. Ik realiseer me dat er het nodige ontbreekt, ik mis een aantal stukken. Binnenkort eens zoeken waar de rest gebleven is. Of zou ik het weggegooid hebben.