Ach, hij is ook nog zo klein (M. wordt in juli twee). Eerst dachten we dat hij het rulle zand niet fijn aan zijn voeten vond of dat hij het moeilijk vond om er in te lopen. Hij wilde voortdurend gedragen worden: armpjes omhoog, smekende blik, piepstemmetje. Als ik hem dan optilde, kroop hij helemaal tegen me aan, alsof hij zich in mij wilde verstopppen. Het hoofdje tegen mijn linkerwang, afgekeerd van de zee, probeerde hij met zijn knietjes nog hoger te klimmen.

Het werd ons al snel duidelijk. Het was misschien niet alleen de aanblik, maar vooral ook het geluid van de branding dat hem bang maakte. Vanuit het perspectief van zo'n mannetje niet zo gek. Zodra we boven op de duinen waren, ontspande hij en wilde hij wel weer lopen.

Dus liepen we meer in het bos dan aanvankelijk de bedoeling was. Het was heerlijk! Het tempo ligt laag, want elk takje en dennenappel moet bekeken worden. Als we het ruiterpad kruisen en er komen paarden langs, is het helemaal feest! Wanneer een fazant 'krijst' of wanneer er ergens een vogel fluit, dan gaat het koppie omhoog en dan luisteren we, wijsvinger opgeheven: luister! Heerlijk zo'n wandeling in slow motion.

Onze kleine M. heeft gevoelige oren. Thuis is hij dol op de piano, wijst naar de noten op het papier, reageert op muziek door te gaan dansen. Hij krijgt goede tonen uit de mondharmonica en is dol op de blokfluit en de speelgoedsaxofoon. Misschien niet raar met twee gesjeesde muziekstudenten als ouders. Vreemde geluiden van buiten maken hem echter angstig.

Altijd weer een verrassing wat er uit een kind groeit. Zo ben ik erg benieuwd naar het broertje of zusje van S. en M. dat in oktober geboren wordt.