Vragen als Wat vind jij nou goede muziek? of Waar moet volgens jou een goed boek aan voldoen? weet ik niet goed te beantwoorden. Ik heb geen samenhangende visie op muziek of literatuur. Mijn antwoord zal bestaan uit wat losse gedachten met vage begrippen als leegte en eenvoud en het verwijzen naar muzieken en boeken die op mij indruk gemaakt hebben. Het is bij mij niet zo uitgesproken, maar als ik me uitspreek, verwonder ik mezelf. Dus zo denk ik erover, constateer ik dan achteraf.

Een voorbeeld van wat ik mooi vind is de film Father and Daughter van Michael Dudok de Wit. Misschien is het voor mij wel een ijkpunt.

Ik heb enorme bewondering voor het vakmanschap van Dudok de Wit. Hij heeft goed gekeken naar het voortbewegen van een fiets, naar het ronddraaien van het fietswiel. Ook de subtiele bewegingen van de personages verraden dat Dudok de Wit goed gekeken heeft naar lichaamstaal. Er zijn geen woorden nodig in deze film, soms vertellen minimale bewegingen al genoeg.

Daarnaast heeft Dudok de Wit gevoel voor wat hij weg moet laten. De kijker vult zelf wel in, daar hoeft de kunstenaar niet voor te zorgen. Natuurlijk heeft Dudok de Wit ook gekozen voor een landschap waar leegte aanwezig is, het Nederlandse polderlandschap. De horizon, de rechte lijnen van de dijk, de schaduwen en het licht, het is genoeg voor mij.

Dan zijn er de verschillende niveaus in ritme die Dudok de Wit heeft aangebracht. Het wisselen der seizoenen, het ouder worden, de montage en het rime van de muziek.

Maar bovenal weet Dudok de Wit mij te raken. Elke keer wanneer de vader de dijk afdaalt naar het bootje, omdraait en omhoog rent om zijn dochtertje nog een laatste maal vast te houden, schiet ik vol. Dudok de Wit maakt er geen groot drama van, hij toont en de kijker kan invullen, navoelen. Het heen en weer rennen van het dochtertje terwijl de vader naar de horizon verdwijnt, versterkt deze emotie in mij.

Dudok de Wit creëert ruimte, ook buiten het beeld. De vader verdwijnt achter de horizon, de fietsers komen het beeld binnen, de bladeren zitten links vast aan een boom buiten beeld. Vooral: de schaduw vertelt ons dat er een zon is. De leegte die ruimte is, suggereert een wereld die groter is dan wat we zien en horen. Er is iets afwezig, maar wat is er afwezig? (Niet invullen alstublieft!)

Weet u hiermee nu wat ik goed vind? Of heb ik nu alleen geprobeerd uit te leggen wat ik geweldig vind aan de film Father and Daughter? Sluit de beschrijving een tegengestelde film uit in mijn voorkeuren?

Ik ben niet in staat om criteria te geven waar volgens mij kunst aan zou moeten voldoen. Ik ben hooguit in staat om enthousiast te vertellen waardoor ik geraakt word en ik besef maar al te goed dat dat heel persoonlijk is. En daarbij: houdt mijn voorkeur voor eenvoud en leegte niet meer verband met mijn eigen sensitiviteit dan met een algemene norm voor goede kunst?