Zou het de verdienste van het boek van Yra van Dijk zijn of is mijn concentratie weer helemaal terug? Ik weet het niet. Vanochtend in de trein viel het me weer op: ik kan weer de omgeving vergeten terwijl ik een boek lees. De aanwezigheid van de omgeving vervaagt, ik hoor de medepassagiers niet meer. Nu ik door het theoretische gedeelte van het boek ben en de theorie tastbaar wordt in hoofdstukken over dichters en gedichten, nu ben ik weer geboeid op een wijze die ik dacht verloren te hebben. Komt het door dit specifieke boek of is er iets in mijzelf veranderd?