De familie L. zit aan tafel een warme maaltijd te eten. Er wordt op het raam geklopt, het is K., het zoontje van de overburen. Oudste zoon S. gaat open doen.

Het duurt een tijdje, maar dan komt S. weer aan tafel zitten en gaat verder met zijn eten.

'Wat kwam K. doen?' vraag ik S.

'O, hij kwam vertellen dat hij een thyplosion had in level zestig,' antwoordt S. stoïcijns.

Pokémon Crater. Vrouw en ik kijken elkaar aan en proberen niet in lachen uit te barsten. In een poging net zo stoïcijns over te komen zeg ik:

'Dat is niks, ik had laatst een thyplosion in level tweehondervijftig...'

S. laat zich niet kennen.

'Papa, level tweehondervijftig bestaat niet.'

Even ben ik uit het veld geslagen, maar ik zal hem krijgen.

'Dat denk je maar, jullie hebben gewoon nog niet ontdekt hoe het verder moet na level honderd! Ha!'

'Papa, ik heb de handleiding gelezen en daarin staat dat er maar honderd levels zijn, dus meer zijn er niet.'

Ik geef het op.

Tijdens het afwassen is S. stil. Ik vraag me af waar hij aan denkt, maar ik laat hem lekker zijn gedachten hebben. Misschien denkt hij wel, terwijl hij de borden schoon maakt en ze in het druiprek zet, aan al die thyplosions die hij nog moet doorstaan.

Wanneer ik de laatste droge kopjes in de kast zet, zie ik dat er een mededeling opborrelt. Al het bestek wordt met een diepe zucht in het water gemikt en dan fluistert hij zachtjes 'dwangarbeid'!

Ik ben perplex, S. verzinkt weer in gedachten en bij die aanblik krijg ik de slappe lach!

Dwangarbeid? Puh. Een beetje afwassen. Die jeugd van tegenwoordig. Hij moest eens weten wat hem nog allemaal te wachten staat! Daar is een thyplosion nog niets bij!