Sommige boeken wachten op ons om gevonden te worden.

De titel van het boek voert mij terug naar mijn kindertijd. Sprookjes luisteren met zo'n luisterboek waarbij dan een piep of een belletje klonk als je de bladzijde moest omslaan.

Ik laat het boek aan mijn oudste zoon zien. Ik probeer het zelfs voor te dragen om te kijken of ik het ritme te pakken krijg. In mijn hoofd klinkt het allemaal heel muzikaal. Uitgesproken wil het niet lukken.

S. verwondert zich dat er zo weinig tekst op de bladzijden staat. Is dat geen zonde van het kostbare papier, papa? Ik probeer hem uit te leggen dat ik dat nu juist zo fascinerend vind, zo'n lege bladzijde waar slechts enkele woorden op drijven. Woorden die in stilte liggen te wachten in de eenzame ruimte, dichtgeslagen tussen de bladzijden, om door ons tot leven gewekt te worden.

Dit boek bevat slechts één gedicht. Staat ook op de titelpagina: gedicht. Het lijkt erop dat de witregels bestaan uit het omslaan van de bladzijden. Er wordt een spel gespeeld, een structuur aangebracht, met de plaatsing op de pagina en met herhaling. De lezer kan de woorden als schaduwen door het papier zien. Het is poëzie met een hartslag.

S. kijkt me aan. Pilletje nodig, papa?

F. van Dixhoorn Twee piepjes