Film is bij uitstek een taal waarin je de dingen kunt verheffen of aanklagen. Maar we moeten wel oppassen dat we ons gevoel voor humor niet verliezen. Humorloze boodschappen over de mensheid zijn bij voorbaat gedoemd te sterven.
(...)
Dieren, voorwerpen en futiliteiten lijken een steeds grotere rol te spelen in onze maatschappij. We vragen ons af of het een teken is dat we in een crisis verkeren, aan de rand van een afgrond. Het lukt ons alleen niet goed om die afgrond te definiëren. Een oorlog? Een geestelijk dieptepunt? Een natuurramp? We leven bovenop elkaar, maar we willen alleen onszelf zien. We worden steeds onverdraagzamer en egoïstischer. Een zekere gezapigheid heeft zich meester gemaakt van onze jongere generaties. Alsof ze ouder zijn dan de mensen op hoge leeftijd. Ze hebben geen zin meer en vertrouwen niemand meer. Alleen een hevige schok doet nog enthousiasme in ze ontwaken.
Film heeft voor ons de betekenis gekregen van een van de vele instrumenten waarover wij als maatschappij beschikken om onszelf in scène te zetten en te laten zien.

Nathalie Alonso Casale Ik ben een menigte beelden
in: Nexus 48, 32 en 34