Een tijdschrift zou ik het nauwelijks willen noemen, het lijkt elke keer een enorm boekwerk. Ook Nexus nummer 48 bevat meer dan 200 bladzijden met essays. Dat ik ditmaal veel uit deze aflevering citeer is, omdat ik me ditmaal bijzonder vaak aangesproken voel door de essays.

Nexus 48 heeft als motto meegekregen Droom en verantwoordelijkheid. Aanleiding is het slot van een kort verhaal In Dreams begin Responsibilities van Delmore Schwartz uit 1937 in het tijdschrift Partisan Review. Hij werd er indertijd beroemd mee.

Maar de ouvreur heeft mijn arm gepakt en sleept me weg en ondertussen zegt hij: 'Waar ben u mee bezig? Beseft u wel dat u niet zomaar alles kunt doen waar u zin in heeft? Waarom moet een jongeman als u, die nog een heel leven voor zich heeft, zo hysterisch worden? Waarom denkt u niet na bij wat u doet? Zo kunt u zich niet gedragen, zelfs niet als u alleen bent! U krijgt er spijt van als u niet doet wat u zou moeten doen, u kunt zo niet doorgaan, dat is niet goed, daar zult u snel genoeg achter komen, daarvoor is alles wat u doet te belangrijk,' en dat zei hij terwijl hij me door de hal van het bioscooptheater het koude licht in sleepte, en ik werd wakker in de bleke winterochtend van mijn eenentwintigste verjaardag, het raamkozijn schutterde met zijn lipdunne rand sneeuw en de ochtend was al begonnen.

Delmore Schwartz In dromen beginnen verantwoordelijkheden
In: Nexus 48, 14

Deze vragen kunnen nog steeds gesteld worden, misschien wel aan elke jonge generatie. De redactie van Nexus nodigde jonge kunstenaars en wetenschappers van verschillende nationaliteiten uit om te reageren en bundelde de resultaten. Alle zijn geboren tussen 1967 (mijn eigen geboortejaar) en 1983, waarbij de meesten geboren zijn in de jaren '70. Zo leerde ik de Italiaanse schrijver Lecca kennen, van wie ik ondertussen een boek gered heb bij de Slegte (en al gelezen). Ook werd ik getroffen door de Noor Johan Harstad van wie ik graag een boek zou willen lezen (het staat al te wachten in mijn boekenkast). Van Laila Lalami vond ik een weblog (toegevoegd aan mijn linklijst). En zo vond ik in bijna elk artikel wel iets dat mij raakte en dat mij het gevoel gaf dat ik, ondanks de grote verscheidenheid, toch bij een generatie behoor. Bijna stuitend herkenbaar was voor mij het volgende, dat ik las nadat ik 814 had geschreven:

En nu is het twintig jaar later. Kort geleden ben ik veertig geworden en daar is de werkelijkheid, niet de potentiële zoals toen, maar de werkelijke werkelijkheid van banden en plannen, wegen en trajecten en mensen die eisen: aandacht, tijd, leven. En ook is er de dood. Niet als het smeulende lijk op de brandstapel, de beste leerschool van de wereld, maar de mogelijkheid ervan, in ouders, vrienden, verwanten en collega's – en in mijzelf. Veertig betekent op de helft. En ook is er de liefde. En achter het 'wie neemt voor wat de verantwoordelijkheid' duikt een ander woord op. Het 'waarom?'. En ik lees de oude dagboeken erop na en die jongen van twintig lijkt dit niet eens als een vraag te zien.

Andreas Roepstorff In dromen ontstaan werkelijkheden
In: Nexus 48, 192