Als ik in korte tijd veel schrijf, dan voel ik me daarna vaak een uitgeperste sinaasappel. Ondertussen razen nieuwe gedachten in mijn hoofd, maar heb ik niet de energie om ze vast te leggen. Het is teveel. Het is te vroeg. Het moet rijpen en het kaf moet van het koren. Daar is tijd en ruimte voor nodig en dat moet ik al schrijvende veroveren. Het scheermes moet geslepen worden. Luistert u naar het schuren en knarsen van de slijpsteen? De vonken vliegen en toch zult u daar, uiteindelijk, niets van terug vinden, hier, en denken is dat nu alles?