Als ik nu in de vroege ochtend naar het station fiets, realiseer ik me, dat de werkroute die ik al jaren fiets straks een andere is. Dan fiets ik niet meer mijn straatje uit om via het uitlaatgassenriool de binnenstad te bereiken. Geen onbeantwoorde groet meer in de fietsenstalling. Nee, het voorlopig koopcontract is getekend, we trekken de stad uit naar een plaatsje aan de rand, onder de rook van. Meer groen, meer ruimte, minder mensen. Het duurt nog een aantal maanden, we zitten nu nog in het feest van de makelaars en hypotheekadvizeurs. U moest eens weten hoe buitengewoon opgewekt ik altijd word van dit soort toestanden. Verhuizen zal nimmer een hobby worden. Over een half jaar is alles achter de rug, hoop ik, nog even doorbijten dus. Voor een fijnere leefomgeving voor de kinderen.