Aanvankelijk schreef ik gisteren slechts Zo is in de loop der jaren datgene overgebleven wat me het meest dierbaar is: lezen, om pas later en schrijven toe te voegen. De gedachte kwam in mij op dat ik deze uithoek in de onmetelijke virtuele oceaan al bijna vijf jaar gebruik voor mijn geschrijf en dat het me ondertussen dierbaar is geworden. Het is ook verbonden geraakt met mijn lezen, de meeste notities vinden hun oorsprong in het lezen van een boek of een artikel. Dat ik schrijf maakt me echter nog niet tot schrijver, zoals het slaan van een spijker in een muur mij nog niet tot timmerman maakt. Daarom schrijf ik ook hier, ik hoef er niet aan te verdienen, ik heb niet de pretentie dat het van belang is, niemand hoeft het te lezen, maar iedereen mag het lezen. Een weblog voor allen en voor niemand stond er lange tijd bovenaan, met een knipoog naar Nietzsche. Maar ik schrijf allang niet meer voor die ene lezer, misschien alleen nog voor de laatste lezer en ik sluit niet uit dat ik dat zelf ben.