Een van de redenen waarom ik schrijf, is om me minder eenzaam te voelen. Om minder gevangen te zijn in mezelf. Omdat het me in het echte leven eigenlijk nooit echt lukte om werkelijk te zeggen wat ik wilde zeggen (...) (Tjitske Jansen in Awater 2008/1/7) Precies. Daarom schrijft zij poëzie en schrijf ik jwl. Daarom blijf ik tegen beter weten in poëzie lezen en erover lezen, omdat ik daar mensen ontmoet die een sensitieve kijk op het leven hebben. Mensen die, wellicht, net als ik 's ochtends de voordeur open doen en zich afvragen of ze wel op de juiste planeet zijn ontwaakt. Ben ik eenzaam? Nee, want ik heb mijn gezin, familie en vrienden. Ja, omdat er een wereld in mijn hoofd zit die ik ondanks al die lieve mensen zo slecht kan delen. Daarom lees ik, daarom schrijf ik. Daarom slinger ik het de virtuele ruimte in in de hoop dat het ergens aankomt. Flessenpost. Boemerang.