Om zeven uur 's ochtends zou het beginnen en inderdaad, even voor zevenen kwam de eerste verhuiswagen de straat in, even later gevolgd door een tweede. We konden ontbijten bij de buurvrouw en later brachten we de jongsten naar het kinderdagverblijf. S. had vrij, hij mocht helpen verhuizen.

Ze werkten van boven naar beneden. Zo zag ik mijn inboedel via een lift vanaf de eerste verdieping de vrachtwagen ingaan. De man in de vrachtwagen maakte er een puzzel van: hoe kon hij alles zo efficiënt mogelijk een plek geven. De verhuizers waren vriendelijk, maar ze liepen ook te mopperen. Er was een man minder gekomen en er werd druk gebeld om extra mankracht. 's Middags bij het uitladen waren er twee extra.

Zo liep ik dan door een leeg huis. Daar hadden we bijna negen jaar geleefd. S. was er een grote knul geworden, MM leerde er kruipen, lopen en kletsen, ML leerde daar in haar eeste maanden de wereld kennen. Nu restte er nog slechts de vlekken op de muren, het stof vanonder de kasten en de piano en de akoestiek van een leeg huis. Bij het schoonmaken voelde het al niet meer mijn huis. Twee dagen later zou een eenvoudige handtekening dat gevoel officieel maken. De nieuwe bewoners namen de sleutels in ontvangst, nu is het hun huis.

Toch zal er iets aan ons oude adres blijven herinneren. Onze oude straat was vernoemd naar een in Harlingen geboren katholiek priester die zich in Utrecht bekeerde tot de protestantse kerk. Aan het einde van zijn leven werd Herman Eelkes mennoniet en keerde terug naar Harlingen waar hij waarschijnlijk na 1607 overleed. Voorlopig zal in ieder geval het adres van mijn website nog aan de Hermannus Elconiusstraat blijven herinneren.