Het waren niet zozeer de fragmenten die Naema Tahir ons liet zien die me gekluisterd hielden aan de televisie. Het ging haar ook niet om de schoonheid van de beelden, maar om de betekenis ervan. Het was haar bedachtzame manier van spreken die me trof. Ze wilde precies formuleren en behield toch een aangenaam ritme in het gesprek. Ik mis dat in het debat in ons taalgebied. Beheerst en met emotie. Rationeel en met fantasie. Bij vlagen zeer welsprekend. Altijd zoeken naar de nuance, geen goedkope oplossingen voor complexe problemen. Schrik toen Bas Heijne refereerde aan een passage in één van haar boeken waarin ze fel zou uithalen. Nee, het behouden van een milde blik op mensen en de wereld lijkt haar ideaal. Een humanistisch ideaal waarbij bewustzijn van verantwoordelijkheid voor eigen keuzen en voorkomendheid in het openbare verkeer belangrijk worden gevonden. Een zeldzaam geluid op televisie, waar grofheid, platheid, exploitatie van emoties geld in het laadje moeten brengen. Tahir betoonde zich in de Nederlandse taal on-Nederlands beschaafd. We moeten er maar aan wennen dat er steeds meer Nederlanders zijn met een buitenlandse afkomst die in onze taal een mooiere stijl hanteren. Maar misschien past het in het plaatje: immigranten moeten Nederlandser zijn dan de Nederlanders om geaccepteerd te worden.

En toch aarzelde ik zo nu en dan. Was het allemaal niet te perfect? Welk spel speelde ze hier met Bas Heijne en de kijker? Werd ik hier niet op al te subtiele wijze ingepakt? Ik wilde haar graag geloven en ik heb de neiging om haar het voordeel van de twijfel te geven, omdat ik achter haar boodschap kan staan. Maar, hoeveel toneel speelde Naema Tahir?

Aan het einde van het gesprek meende ik even een tipje van de sluier te zien oplichten. Naar aanleiding van een fragment uit Tarzan kwam het gesprek op rolpatronen. Even zag ik daar de man weer als de sterke beschermer, galant jassen ophoudend en deuren openend, de man die mannelijk moet zijn en leiding geven. De gentleman als ideaalbeeld, ik word daar ogenblikkelijk recalcitrant van. Gelukkig was de tijd op en bleef het een prachtige zomergastenavond.