Zelden zo'n enthousiaste zomergast gezien. Hoewel Annemarie Prins in het begin van de uitzending bang was voor het Jannes-van-der-Wal-effect, bleek ze in de loop van de uitzending een niet te stuiten vertelster. De woorden buitelden overelkaar heen. Was zij met het ene verhaal bezig, in haar hoofd diende zich het volgende aan en zo werd het een prachtige brei van allerlei lijntjes. Ze wilde teveel vertellen en zoals ze het een paar keer met haar handen op de tafel liet zien: ze ging haar eigen weg met veel bochten, omwegen en kruisingen. Erg coherent wilde het niet worden, maar ik maalde er niet om. Bas Heijne zat zichtbaar te genieten - en ik met hem - van zoveel bevlogenheid en probeerde hier en daar iets van een rode draad boven water te houden. Bas Heijne mag na deze avond definitief blijven.

Het is aanstekelijk, die energie, en de avond was dan ook zo voorbij. Prachtige ontroerende fragmenten had Annemarie Prins uitgezocht. Ik deel haar belangstelling voor grensgevallen, de mensen die uit de veilige cirkel treden en zich aan de rand ophouden. Eigenlijk ging het over Annemarie Prins zelf, zij is zelf ook iemand die het veilige midden ontloopt. Dat ze daarbij ook een donkere kant heeft, werd me na het fragment met de Vietnamveteraan duidelijk.

Deze veteraan vertelde hoe het doden van mensen een lust werd. Volgens Prins rust er een taboe op het getuigen hierover en alhoewel Prins zegt geen programma of doel te hebben met haar theater, maakt zij geen theater om louter ontspannen achterover te leunen. Zij sublimeert haar geschiedenis tot een toneelvoorstelling en zegt daarvan te genieten en precies daar begon het bij mij te jeuken. Want waar houdt het lijden in de biografie van de kunstenaar op een bron van creativiteit te zijn en waar begint het ongemakkelijk exhibitionisme te worden? Niet dat Prins geniet van andermans leed, maar eigen leed op het podium brengen, je eigen zelfmoord spelen met de zelfmoord van de eigen moeder in gedachten en dan zeggen dat je ervan geniet om zoiets te maken, dat is huiveringwekkend en - ik aarzel om het zo onvriendelijk op te schrijven, maar ik ervaar het wel zo - ziekelijk. Indrukwekkend is dan weer hoeveel moeite ze doet om in Cambodja noodzakelijk werk te verzetten om de mensen daar te helpen hun eigen taboes te doorbreken. Nee, ik twijfel niet aan de integriteit van Prins, maar haar plezier en genot heeft een zeer ongemakkelijke kant.

En precies dit ongemak maakte dat ik deze zomergastenavond ongekend boeiend vond en niet licht zal vergeten. Het eloquente spreken van Tahir vond ik mooi, het masochistische narcisme van Holkenborg zielig, maar Annemarie Prins wist te raken, te wroeten en te ontroeren. Zo wil ik het vaker!