Ik herinner me het nog goed. Ik woonde nog thuis toen thuis bij mijn ouders was. Middelbare scholier was ik nog. De geluidsboxen in de vensterbank op mijn kamer en ik ging altijd precies in het midden zitten voor het mooiste stereo. Licht uit, ogen dicht, luisteren. Ik herinner me nog goed de avonden dat ik er niet uit kwam: welke van de twee uitvoeringen had mijn voorkeur. Martha Argerich, de pianiste op wie ik verliefd kon worden, of Ivo Pogorelich, de ster op wie vele meisjes verliefd konden worden. Wie van hen speelde Gaspard de la Nuit nu het mooiste? Argerich was romantischer, dromeriger, donkerder, vuriger, zoals zij de riedels vanuit het lage register opwaarts speelde was sprookjesachtig, subliem. Maar dan Pogorelich, wat een techniek, wat een helderheid, wat een beheersing, hij laat details horen die Argerich laat liggen. Avond aan avond beluisterde ik de lp's van de bieb, ik kon geen keuze maken. Het maakte niet uit, het was een feest om steeds weer te luisteren naar deze twee muzikale grootheden. Terwijl ik eigenlijk mijn repetitie Frans had moeten leren ... Uiteindelijk kocht ik de uitvoering van Argerich van mijn zakgeld, misschien was die lp eenvoudigweg goedkoper. Of vond ik haar foto mooier op de hoes.

Wat is er van Pogorelich geworden? Een aantal jaren kwam ik hem ergens tegen in een periodiek. Na jarenlange afwezigheid zou hij z'n comeback maken, maar ik krijg de indruk dat daar niet zoveel van gekomen is. Onlangs kwam ik dan op YouTube een filmpje tegen. Een leeg podium met alleen een vleugel, een donkere figuur komt uit de coulissen, neemt plaats achter de vleugel en speelt. Daar ga ik, terug naar de catacomben van mijn muzikaal geheugen. Pogorelich, wat een pianist!