'Eenenveertig! Je bent nu eenenveertig hè?' Er was iets in de stem van mijn moeder aan de andere kant van de lijn die ik niet kende. Was het ontroering, was het dankbaarheid of een besef dat het ook de laatste keer zou kunnen zijn dat ze mag meemaken dat haar jongste kind een jaar ouder is geworden? Ging ze terug in haar gedachten, eenenveertig jaar geleden, naar de dag dat ik geboren werd? (De dag dat Che Guevara verraden werd en in de dagen daarna gewond raakte, gevangen werd genomen en vermoord, ver weg in Bolivia.) De dag dat ik ter wereld kwam in een forensengat in Friesland, toen Hardegarijp, nu Hurdegaryp, in de Bodaanstraat. Even ervaar ik een verdichting in de tijd, voor mijn moeder was het weer gisteren dat ik geboren werd.

Het is een vraag die iedere ouder zich wel eens stelt: tot welke leeftijd mag ik mijn kind volgen? De wetenschap dat je, doorgaans, eerder plaats maakt op deze wereld dan je kinderen, dat je ooit definitief afscheid van ze moet nemen. Maar wanneer zou je berusten? Als je weet dat ze goed terecht gekomen zijn? Wanneer ze zelf wellicht vader of moeder geworden zijn?

Misschien is het die berusting die ik meen te horen in de stem van mijn moeder. Al eerder gaf ze signalen af, dat ze bezig was met de dood. Ze was altijd binnen de mogelijkheden doorgegaan met leven, met zwemmen, met volksdansen, mensen ontmoeten, lezen. Sinds de laatste operatie heeft ze niet meer de energie, laat ze gedachten toe dat het binnenkort ook afgelopen zou kunnen zijn. O, ze heeft altijd wel geweten, gezien haar leeftijd, dat het vandaag of morgen over zou kunnen zijn, maar het had haar nooit teneer gedrukt. Maar haar lichaam staat haar steeds minder toe, de vermoeidheid begint de overhand te krijgen, ook in haar gedachten.

Wanneer ik de telefoon neerleg moet ik even iets wegslikken. Mensen kunnen zo dichtbij klinken door de telefoon, maar tegelijkertijd al zover weg zijn. Dieren schijnen aan te voelen wanneer hun tijd gekomen is, ze zoeken een plekje op om daar alleen hun laatste adem te verliezen. Zouden mensen dat gevoel ook nog ergens hebben?