Er zijn lezers, het aantal is op één hand te tellen, die mijn schrijfsels wel gepubliceerd in een boek zouden willen zien. Ik beschouw dat als een compliment en ik ben er gelukkig mee. Toch vind ik mijn stukjes niet goed genoeg voor een boek, ik ambieer het niet en ik ben zeker niet op zoek naar een uitgever. Wanneer ik in een boekhandel rondloop en de stapels overzie, al die nieuwe publicaties, dan vraag ik me wel eens af wie toch al die zooi gaat lezen? Waarom zou ik dan mijn geschrijf daaraan toevoegen? Ik gun elke weblogger (o, wat gruw ik toch van dat woord!) zijn roem in boekvorm, ik hoef dat niet. Ik hoef niet Iemand te zijn in weblogland, integendeel, ik geniet steeds meer van de rust en stilte in mijn kleine uithoek in de virtuele wereld. Dit is mijn plek, hier durf ik mijn talige knutsels te laten lezen aan wie dat wil of toevallig voorbij komt. Het kost de lezer niets, het is niet verplichtend, het staat niet in de weg, het zou er net zo goed niet kunnen zijn.

Nee heus, het is geen valse bescheidenheid. Ik ben oprecht verbaasd en even oprecht geroerd als ik de woorden Jwl haalt al enkele jaren een uitzonderlijk hoog niveau van Pascal Digital lees. Ik ben hem dankbaar voor zijn vriendelijke woorden, maar ze confronteren me tegelijkertijd met een diep gevoeld probleem: ik geloof zelf niet in dat hoge niveau. Dat hoeft misschien ook niet, maar 'ineens' gaat dat 'hoge niveau' me dan bezig houden (wat zou hij eigenlijk bedoelen?). Ik wil niet teleur stellen, dus moet ik zorgen dat ik dat niveau volhoud en dat remt me. Complimenten strelen mijn ijdelheid en tegelijkertijd versterken ze mijn onzekerheid.

Het is een geworteld probleem, waar ik vaak mee kamp. Dat mijn eerste reactie vaak is dat kan ik niet, daar ben ik niet goed genoeg voor. Ik zou er tegen kunnen vechten, tegen mezelf zeggen hé, ik kan het wel en ik ben er goed in, maar ik zou overtuiging missen. Daarom accepteer ik dat gevoel, maar probeer er tegelijktijd niet teveel aandacht aan te schenken. Mocht er op een dag een uitgever aan de telefoon hangen die een publicatie ziet zitten, dan zou ik stomverbaasd zijn, ik zou hem bij voorbaat een beroerde uitgever vinden, ik zou hem zelfs hartelijk uitlachen, maar ik zou er uiteindelijk mee instemmen. Ik zou alleen geen boekhandel meer durven bezoeken, want nogmaals, ik wil ook eenvoudigweg niet weten wie al die troep, inclusief de mijne, leest.

Ik blijf hier schrijven en dat is genoeg. Dat vermeende hoge niveau, dat laat ik los. Als er dan eens een hoog niveau bereikt wordt, dan is dat toeval, niet mijn intentie. Ik wil schrijven over mijn denkwereld en ik probeer daar precies in te zijn. Als dat soms minder goed lukt, is dat jammer, maar dat hoort bij jwl. Ik wil onbevangen blijven, hoe moeilijk ook, maar ik vrees dat daar mijn kracht zit. Geloofde ik dat nu zelf maar eens.