Het gebeurt altijd onverwacht, het is niet af te dwingen, het bekruipt je vanuit het schemerdonker. De stilte van het huis roept om mooie muziek, dus zet je een cd op van de bieb met muziek die je nog niet eerder gehoord hebt. Je kent de componist, je kent het ensemble en de dirigent, maar die noten heb je nooit eerder gehoord. Het schijfje schuift het apparaat in en dan gebeurt het. Je lichaam reageert ogenblikkelijk: het willen meebewegen op de cadans, een knoop in je buik, je ogen die beginnen te tranen. Ah, dit is mooi, dit is geweldig, dit ... Is het de toonsoort, de ligging van het beginakkoord, de riedels van het klavecimbel, de donkere strenge bassen met hun lang aangehouden beginnoot, de opwaartse profetische blik die meneer Purcell wellicht wilde laten horen? Het thema klinkt onbestemd en als na een seconde of twaalf de altviolen het even duister herhalen, dan schieten de tranen in mijn ogen. Er zijn gordijnen opengegaan en ik krijg een blik op een voor mij onbekend toneel, een onbekende wereld. Mijn hele lichaam is geroerd en ik ben aan de grond genageld.

Dit soort ervaringen zijn niet te ensceneren, ze gebeuren. Iets in de constellatie van het moment, maakte dat het kon gebeuren. Was het de vermoeidheid van de dag, de rust en de stilte na een drukke dag, de hormonen die een bepaalde activiteit in mijn lichaam hebben of een of andere chemische activiteit in mijn hersenen? Ik weet het niet. Anderen zullen het wellicht een mystieke ervaring noemen ('geen woorden voor', 'het was alsof ik me één voelde met de wereld', 'een ongekend licht dat alles ...', blablaat u gerust verder), maar ik laat het maar voor wat het is: een toevallige samenloop. Had ik dezelfde cd een dag later opgezet terwijl de kinderen nog speelden en lawaai maakten, de muziek had ongetwijfeld minder indruk gemaakt. Maar nu moet ik altijd even terug denken en dan komt elke keer weer even die ontroering, wat een prachtige muziek!

Henry Purcell (1659-1695) The Prophetess (1690)
First Musick
Le Concert des Nations olv Jordi Savall