Ik ben ermee gestopt, omdat ik me anders een dominee met een wijsvingertje ga voelen, maar soms kan ik het in gesprekken niet laten om te blijven hameren op het probleem van de welvaart. Als steeds meer mensen het welvaartsniveau van het rijke westen willen, wordt de aardbol onleefbaar. Niet behoud van welvaart moet het politieke doel zijn, maar behoud van welzijn. Dat betekent dat we flinke stappen terug moeten doen en de opkomende welvarende staten waarschuwen: welvaart maakt niet gelukkig en ongebreideld consumeren maakt de wereld tot rampgebied (hetgeen het in mijn ogen al is, maar het kan vast nog veel erger). Maar zelfs als er bewuste, spirituele, (zen)boeddhistische mensen in mijn gezelschap zitten, word ik onbegrepen en meewarig aangekeken. Zelfs als mensen het hebben over soberheid, consuminderen enzovoort willen ze eigenlijk het vermogen om te consumeren niet kwijt. Het westeuropese boeddhisme is een consumentenboeddhisme. Maar dit terzijde. Ik vind maar weinig medestanders en dat kan betekenen dat ik of een volstrekt idealistische warhoofd ben dat elk gevoel voor realiteit is kwijtgeraakt of ik heb een profetische blik en mijn gelijk komt nog wel. Hoe dan ook, het is in dit verband heerlijk om eens woorden te lezen die ongeveer hetzelfde beweren.

Als sommige Nederlanders graag willen insteken op een rechtvaardige verdeling van voedsel en energie in de wereld, zullen ze in de toekomst ook zelf genoegen moeten nemen met wat een wereldburger gemiddeld toekomt. Voor vakbonden, verdedigers van de rechten van arbeiders en consumenten, lijkt hier een zinvollere taak weggelegd dan het oproepen tot staking bij het geringste welvaartsverlies.
(...)
Een rechtvaardige verdeling van winst en rijkdom wordt nog steeds gezien als de sleutel voor het oplossen van problemen als armoede en honger in de wereld. Daarbij wordt echter stelselmatig vermeden de markteconomie, de consumptiemaatschappij en de overbevolking zelf ter discussie te stellen. Geen enkele politieke partij is bereid wezenlijk in te gaan op het probleem van de duurzaamheid door de economische groei ter discussie te stellen.
(...)
Een onprettige boodschap uitdragen over welvaartvermindering is politieke zelfmoord.
(...)
Democratie is een speelbal van belangen geworden. Het debat in de volksvertegenwoordiging is geen debat meer, zolang de toevallige parlementaire meerderheid a priori gelijk heeft vanwege het iets grotere zetelaantal. Het lijkt een beetje op wie toevallig het hardst rijdt, heeft voorrang. Democratie is steeds meer een middel om te kunnen vasthouden aan verkregen rechten. Het is een vorm van common sense over de waan van de dag en dat heeft niet veel van doen met denken over een duurzame samenleving op de lange termijn.

Paul Gerbrands Overbevolking is een keuze
In: Civis Mundi 47/2-3, 83-85