De melancholie maakt het mogelijk om tot de essentie van de dingen door te dringen. Het kunstwerk is daarvan een expressie, net zoals een wetenschappelijke wet of een metafysische stelling. Ongetwijfeld was het Agrippa die Dürer inspireerde tot zijn beroemde gravure Melencolia I, zoals Panofsky al opmerkte, en heeft Frances Yates gelijk als ze de protagoniste van Dürers gravure een geconcentreerde tranceblik toeschrijft die overeenstemt met Agrippa's beschrijving. Niet de passiviteit van het nietsdoen of de onmogelijkheid tot handelen kenmerkt de melancholicus. De melancholische kunstenaar, bezeten door een furor divinus, ontwikkelt in al zijn ogenschijnlijke passiviteit een intensieve beweging, een gespannen perceptieve en affectieve atletiek die hem vervolgens in staat stelt de essentie van de dingen uit te drukken. De melancholicus, onder het gesternte van Saturnus/ Chronos, ziet wat tot dan toe onzichtbaar bleef: de onophoudelijke beweging en verandering van de kosmos, de natuur en de dingen.

Björn Schmelzer Melancholie, of de perceptie van wat verandert
in: Deus Ex Machina 119, 46