Meneer Casparis was al jaren een enthousiast Nietzsche-lezer. Hij kon maar moeilijk begrijpen hoe men de inzichten en het lef van deze man uit de weg kon gaan. Toch beschouwde hij zichzelf niet als een Nietzsche-discipel. Veel aan deze man vond hij op een onsympathieke manier hoogdravend en zwaarwichtig. Niettemin had hij er plezier in zich als het ware op de golf van een Nietzsche-gedachte te laten meevoeren. Het eerste boek van Nietzsche dat hij als student in handen kreeg en las, was Morgenrood. Het veranderde iets in zijn overtuigingen. Sindsdien wilde ook hij een 'luchtreiziger van de geest' worden en zich bevrijden van zware aardse gedachten, die hem volgzaam en vleugellam maakten. In de loop der jaren, na het lezen van de andere grote boeken van Nietzsche, leek het hem alsof deze man bijna overdreven trouw aan zijn eigen overtuigingen was geweest, ja dat het eenvoudig was in de jonge Nietzsche al de oude en in de oude nog altijd de jonge te horen. Ondanks alle rijkdom en het hele scala aan enorme gedachteconstructies van deze denker leken de basisovertuigingen eigenlijk in elk van zijn hoofdwerken terug te keren, zij het met verschillende nadruk. Meneer Casparis stuitte op verwante motieven en denkpatronen, op vergelijkbare provocaties en verleidingen, op brutale aanvallen en onweerstaanbare influisteringen, waar hij een boek van Nietzsche ook maar opensloeg. Maar wilde men van hem weten welk boek van de filosoof hij het meest waardeerde, dan zei hij zonder aarzelen: De vrolijke wetenschap. Dit was dan misschien niet het meest radicale en het meest choquerende boek van deze denker, maar wel zijn eleganste en vrolijkste werk. Hier greep Nietzsche niet naar de hamer om te filosoferen, maar slechts naar de floret, hij droeg zijn gedachten voor als een danser en musicus. Nergens anders leek hem de ernst en grimmigheid van deze man zo doordrenkt van een zeer effectief tegengif tegen alle verbetenheid en levenswoede. Dit tegengif heette vrolijkheid, humor en ironie.

Iso Camartin Meneer Casparis ontdekt Nietzsches humanisme
in: Nexus 50 2008, 299