We zagen de Titanic langzaam maar zeker in de golven verdwijnen. Mensen klampten zich wanhopig vast totdat ook hun deel in de golven werd opgenomen. We zwegen en de stilte werd ondraaglijk toen de zee weer tot rust kwam en niets leek te herinneren aan wat er zojuist gebeurd was. De ware wereld is ten onder gegaan, zei een man met een walrussnor naast mij. Ik keek hem aan en klopte op de rand van onze reddingsboot. Hoe klein ook, zei ik, maar ook deze boot heet nog steeds de Titanic.