Zes jaar! In een kinderleven de tijd dat het leren lezen en schrijven gaat beginnen en eerlijk gezegd heb ik nog steeds het gevoel dat ik pas begin. Wanneer ik terugblader in deze virtuele bladzijden dan kom ik teksten tegen die ik nu niet meer zou schrijven. Niet erg, dat hoort bij het verder gaan op een weg. Een weg overigens die eerder het karakter heeft van een landweggetje langs een enorme snelweg. Er zijn niet veel passanten die gebruik maken van deze weg. Begrijpelijk, want wie snel ergens wil komen, moet niet hier zijn. Toch ben ik erg blij met een handvol trouwe bezoekers, zij maken dat deze weg zichtbaar blijft en niet overwoekerd raakt. Dank!

Ik ga voort zolang er zich wat aandient. Er zijn tijden dat de bron lijkt uitgedroogd, er zijn tijden dat de bron rijkelijk gevuld is. Een website lijkt ook last te hebben van seizoenen. Ik weet niet wat er nog komen gaat na de volgende bocht, want zoals ik al eens eerder geschreven heb, deze website schrijft mij en niet omgekeerd.

Ik vertoef hier zelf ook graag. Ook al weet ik wat hier te vinden is, ik zoek het plekje soms op om even tot rust te komen. Er is een deel dat hier zichzelf mag zijn, iets dat uit zichzelf zo mag zijn. Helemaal begrijpen doe ik dat ook niet en zo moet het vooral blijven, want anders werkt het niet meer. Op naar zeven jaar!