Hoe hoog moeten de emoties en frustraties oplopen om op een dag te besluiten plaats te nemen in je auto om uit te razen. Maar wie kent dat gevoel niet, in gedachten op z'n minst, dat gevoel iets kapot te willen maken, het servies, andermans leven, je eigen leven wellicht? Wat gebeurt er toch in je hoofd, wanneer je overmand wordt door ellende, uitzichtloosheid, eenzaamheid, het gevoel alles te verliezen? Hoe smal is dan de grens tussen de keus gewoon doorrijden of de auto in volle vaart tegen een boom parkeren? Wie fantaseert er op een perron dan niet over hoe het zou zijn om ... kort en snel ... En als de persoonlijke frustratie een persoon betreft, wie heeft er niet stiekem wel eens gefantaseerd over het uitwissen van iemands aanwezigheid in je leven? En als het niet een persoon betreft, maar iets abstracts gemeenschappelijks ('de maatschappij', 'de politiek'), wat moet er dan allemaal in je hoofd gebeuren om op een dag in je auto te stappen en met grote snelheid onder het toeziend oog van camera's (ik zal die godvergeten kutwereld wel eens wat laten zien!!!) dwars door een mensenmassa te scheuren om, hoe ironisch, tegen een opgestoken middelvinger je leven tot stilstand te laten komen? Wie herkent dat niet? En waarom gebeurt het niet vaker?

Of gebeurt het vaker? De kleine berichten in de krant, getuigenissen van kleinschalige drama's: man schiet vrouw en kinderen dood en daarna zichzelf; man springt met kinderen voor de trein; man steekt huis in brand; man gijzelt ambtenaren op het stadhuis; man steekt personeel van sociale dienst neer enz. enz.? Is het een typsich masculien probleem? Zou het hormoon testosteron een elementaire rol spelen? Vind ik daarom het tot stilstand komen van die zwarte auto tegen die monumentale naald zo misplaatst symbolisch?

Als u op al deze vragen een antwoord weet, dan weet u ook wat de kern van onze beschaving is: zelfbeheersing, individueel en gemeenschappelijk. Onze maatschappij is echter doortrokken van mechanismen om juist die zelfbeheersing te verliezen: door drank, door drugs, door het consumentisme, het opwekken van hebzucht (geld, baan, carrière, sociale status), door het 'willen hebben want anders niet gelukkig' ook al moet je daarvoor het geluk van een ander kapot maken. Waarom kunnen wij zo slecht omgaan met emoties en gedragingen ten gevolge van verleidingen die onze zelfbeheersing op de proef stellen en ondermijnen? Hebben we dan geen zelfspot meer? Kunnen we dan niet meer naar onszelf kijken en om onszelf lachen!?

Wat die man afgelopen donderdag op koninginnedag met zijn hellevaart ons zo dramatisch toonde, is een fundamenteel probleem in onze samenleving en dat gaat ons allen aan. Met z'n allen creëeren wij dit soort gekken en als wij ons er keer op keer over verbazen dat ze bestaan en zo alledaags zijn, geven wij blijk van collectieve blindheid en ontkenning.