Dat was een moment van troost! Mijn dochtertje is dol op boeken en kruipt steeds op mijn schoot om samen te kijken en plaatjes te benoemen. 'Aap!?' 'Schaap, ja, goed zo!' Ondertussen zat ik met een half oog en oor naar Vrije geluiden en daarna naar Boeken te kijken en te luisteren. Uiteindelijk kroop Mariek op schoot om samen naar de televisie te kijken. Toen het programma afgelopen was en ik het tijd vond om dat dominante kijkkastje uit te doen, merkte ik dat ze in slaap gevallen was. Daar lag ze, helemaal tegen me aangevleid, een rustige ademhaling, oogjes dicht en het lichaampje helemaal ontspannen. Nu opstaan om de afstandsbediening te pakken zou niet gaan zonder haar wakker te maken. Dus was ik veroordeeld tot het kijken naar Buitenhof, dat programma dat altijd bevolkt wordt door stropdassen en mantelpakjes. Je moet wat over hebben voor je slapende dochter. Maar ze leunde erg op mijn linkerarm en deze arm had geen steun en ik kon niet bij een kussen om eronder te leggen. Met mijn rechterhand wurmde ik mijn mobiele telefoon uit mijn broekzak. Ik belde mijn vaste telefoonnummer en gelukkig nam mijn oudste zoon op die boven op zijn kamer was. Ik fluisterde of hij even beneden wilde komen, hij zou daar wel snappen wat ik wilde. Even later was mijn arm ondersteund en kon ik ontspannen genieten van deze onverwachte troost in donkere tijden. Want hoe kan ik aan iemand uitleggen die het zelf niet ervaren heeft, hoe bijzonder het voelt dat je kind zo vol vertrouwen en met zoveel onvoorwaardelijke liefde bij je in slaap valt?