Wanneer er teveel overdrijvende wolken in mijn hoofd zitten, moet er eerst gelucht worden. Een probaat middel is schrijven, maar tegelijkertijd stuit ik daarbij op een lastig probleem. Om te schrijven heb ik een minder bewolkte lucht nodig en om die heldere lucht te creëeren moet ik schrijven. Dat is de stilte voor de storm, er dient zich niets meer aan en ik houd me slechts bezig met uiterlijkheden. Na deze stilte komt het onweer, doorgaans onbruikbaar door een teveel aan emoties. Pas daarna kunnen de ramen open om de verfrissende lucht binnen te laten stromen. Dat is het moment om diep adem te halen.