Een buitengewoon intense ervaring. Ik had mijn favoriete fragmenten uit de film Mauvais Sang bekeken, fragmenten uit het hart van de film, de samenspraak tussen Anna (Juliette Binoche) en Alex (Denis Lavant) (Ergens liggen nog aantekeningen voor een compositie Anna & Alex). Het is een gesprek aan het einde van een snikhete zomeravond in Parijs, de nacht is al gevallen. Het was lang geleden dat ik deze prachtige beelden zag (nog steeds word ik verliefd op Anna/Juliette Binoche) en ik werd er melancholisch van.

Toen ik later in mijn bed lag, gebeurde er iets vreemds. Ik ging terug in de tijd, naar de tijd dat ik deze film voor de eerste keer gezien moet hebben. Het was alsof de tijd in mijn geheugen een wormgat vormde, zo dichtbij voelden de herinneringen die ik ineens had, alsof de twintig jaren werden versmald tot eergisteren. Het verlangen terug te gaan naar die tijd werd zo intens dat ik er bijna bang van werd. Mijn studentenkamer verscheen zo helder voor mijn geestesoog, dat ik niet verbaasd zou zijn geweest, wanneer ik bij het openen van mijn ogen daadwerkelijk daar zou zijn. Tegeliljkertijd begreep ik wat er gebeurde. De emoties die ik de laatste tijd ervaar heb ik ooit eerder ervaren en maakten deze reis in de tijd en ruimte mogelijk.

De afgelopen dagen heb ik verwoed gebladerd in de dagboeken uit die tijd. Wanneer zag ik deze film voor de eeste maal en wat heb ik erover geschreven? Ik kan niets vinden tussen mijn adolescente geneuzel. Wel over films die ik allang vergeten ben, maar niet deze film, een film die ik toen in korte tijd vier- of vijfmaal ben gaan kijken met steeds een andere metgezel. Ik kan het niet geloven, nog steeds wil ik zoeken, ik moet toch ergens ... Niets.

De laatste bladzijde van de lucide droomwereld van het Boek der rusteloosheid is omgeslagen. Gisteravond verscheen er een regenboog voor onze huiskamer met kleuren die ik nog nooit zo helder had gezien.