Afgelopen week gebeurde het dan. Afgelopen woensdag om wat preciezer te zijn. Ik opende een nieuw word-document en schreef de eerste zinnen op van een verhaal dat al zo lang in mijn hoofd spookt. Iemand die veel leest vraag zich wel eens of hij niet zelf een boek zou willen of kunnen schrijven. Bij mij ontbreekt elk heilig vuur om een verhaal of een roman te schrijven, dat zit eenvoudigweg niet in me. Desalniettemin is er in de loop der jaren toch een idee ontstaan, waar zo nu en dan in gedachten aan gesleuteld wordt. Het is nog lang niet een afgerond geheel, maar het skelet, waarin nog vele onderdelen missen, is er wel. Echter, het daadwerkelijk beginnen, het opschrijven, daar was het nooit van gekomen. Maar afgelopen woensdag deed ik het ineens, de eerste zinnen opschrijven die ik al een tijdje in gedachten had. Ik durf ze eigenlijk niet eens meer terug te lezen, laat staan er verder mee te gaan. Het is alsof ik eerst weer afstand moet nemen om te kunnen bepalen of dit nu wel het juiste begin is. Maar schijnbaar wil het verhaal eruit en schroomt het zelfs niet om mijn lichaam de nodige handelingen daarvoor te laten verrichten. Het wacht op het volgende onbewaakte ogenblik.